The Countryside of Chithurst

Reflections of Buddhist monastic life in England

เดินไปในแสงแดดอุ่น

Posted by phrajew บน สิงหาคม 15, 2006

 

ความสุขอย่างหนึ่งของชีวิตในช่วงหลังคือ การเดินท่ามกลางแสงแดดยามเช้าอันอบอุ่น เดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่ได้ตั้งจุดหมาย แต่เดินเพื่อที่อยู่กับการเดินในขณะปัจจุบัน  อธิบายไม่ได้ว่าทำไมถึงรู้สึกเป็นสุขกับการกระทำที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแบบนี้  แต่รู้สึกชัดเจนว่าเป็นช่วงขณะที่พอใจกับชีวิตเป็นอย่างมาก

แม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจคิดอะไรเป็นพิเศษ แต่การเดินแบบนี้กลับส่งผลพลอยได้ให้จิตใจปลอดโปร่งและคิดอะไรได้ดีขึ้น  ข้อคิดหลาย ๆ ประการที่เขียนถึงนั้น ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นในระหว่างการเดินนี้เอง  และบางคราวก็พบทางออกของเรื่องที่ยังติดขัดอยู่โดยที่ไม่คาดคิด

 

            ความสุขแบบนี้เข้ากันได้ดีกับชีวิตที่อังกฤษ เพราะแม้กระทั่งในหน้าร้อน เราก็ยังอาจจะตื่นขึ้นมาพบกับกับอากาศอันเย็นเฉียบ  ความอบอุ่นจากแสงอาทิตย์จึงมีความหมายกับคนในแถบนี้  และไม่น่าแปลกใจที่คนอังกฤษจะตื่นเต้นกับวันที่มีแสงแดดสดใส ภาพของคนออกมายืนรับแดดนอกบ้านหรือนั่งจิบน้ำชาคุยกันกลางแดดเป็นเรื่องที่แสนจะปกติ  ต่างจากเมืองไทยที่คนหลบเข้าไปอยู่ในร่มกันหมด

                 คนไทยที่มาอยู่ในเมืองหนาว เชื่อว่าจะต้องคิดถึงแสงแดด และรู้สึกยินดีกับความอบอุ่นที่สาดส่องมากันทุกคน เพียงแค่การก้าวออกมายืนกลางแสงแดดก็ทำให้เรามีความสุขได้โดยไม่ต้องไขว่คว้าหาอะไรมากมาย  น่าอัศจรรย์ว่าทำไมเราไม่เคยรู้สึกพอใจกับสิ่งที่ดูแสนจะธรรมดาอย่างนี้มาก่อน  คนเราจะต้องใช้เวลาสักเท่าไรกันหนอ ถึงจะเรียนรู้เรื่องง่าย ๆ อย่างนี้ได้  

                การเดินเป็นการผ่อนจังหวะของชีวิตให้ช้าลง และเปิดช่องว่างให้สังเกตความรู้สึกนึกคิดของตัวเองมากขึ้น  บ่อยครั้งที่เรามักมีเป้าหมายที่ต้องรีบเดินไปให้ถึง เราจึงก้าวเท้าอย่างรวดเร็วและจดจ่ออยู่กับเป้าหมายนั้นมากกว่าจะสนใจกับก้าวที่เราเดินในปัจจุบัน  ถ้ามีใครถามว่าช่วงที่เดินมานั้นเห็นอะไรหรือพบใครบ้าง เรามักจะตอบไม่ได้ เพราะการเดินให้ถึงจุดมุ่งหมายถือเป็นความสำเร็จของเรา  และน้อยคนที่จะถามตัวเองว่า หลังจากความสำเร็จนั้นแล้วเรารู้สึกอย่างไร 

                ตลอดชีวิตของคนเรา เมื่อเดินไปถึงจุดหมายใด เรามักจะพบว่าต้องเดินต่อไปอีกจุดหมายหนึ่งอยู่เสมอ  ไม่ว่าจะพิจารณาจากระดับชีวิตประจำวันหรือระดับนามธรรม ไม่มีจุดหมายใดที่ยั่งยืนถาวรเลย  แล้วทำไมเราจะต้องรีบเพื่อที่จะรีบเดินต่อไปให้ถึงอีกจุดหมายหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า  เรามีความสุขตรงไหนจากการกระทำแบบนี้

                ศิลปะกับรายละเอียดของชีวิตเป็นของคู่กัน  ถ้าไม่เรียนรู้ที่จะหยุดในวันนี้ ใครจะแน่ใจได้ว่าเมื่อไรเราจะได้เรียนรู้  และเมื่อไม่มีการหยุดเว้นวรรค  เราย่อมมองไม่เห็นรายละเอียดบางอย่างของชีวิต  ทั้ง ๆ ที่รายละเอียดเหล่านี้เองที่ทำให้เห็นความงดงามของสิ่งรอบข้าง และทำให้รู้สึกพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่มากขึ้น

                เชื่อว่าคำตอบเหล่านี้คงไม่ได้ล่องลอยอยู่ในสายลม

 

3 Responses to “เดินไปในแสงแดดอุ่น”

  1. soilmatter said

    นมัสการครับ
    เท่าที่ผมจำได้จากการศึกษาชึ้นหนึ่งที่ชาวตะวันตกมักมีความเศร้าในช่วงฤดูหนาว เป็นเพราะพวกเขาคาดแสงแดดซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับสารอะไรสักอย่างที่ทำให้เศร้าหรือไม่เกิดความสุข เพราะฉะนั้นอาจเป็นไปได้ว่าสิ่งนี้ทำให้เกิดความอยากได้แสงแดดของชาวตะวันตกนั้นเอง

  2. phrajew said

    Khun Soilmatter,

    Very interesting. It also seems to me that westerners are more gloomy in the cloudy days.

  3. ปู said

    นมัสการเจ้าค่ะ

    เห็นด้วยกับบทความ “เดินไปในแสงแดดอุ่น” เนื่องจากตัวเองรู้สึกดีกับการเดินอย่างผ่อนคลายเสมอมา เคยเปรียบเทียบช่วงเวลาที่ทำงานมาก ๆ ชีวิตยุ่งเหยิง กับช่วงเวลาที่หยุดพักทบทวนความคิด กลับพบว่าช่วงเวลาที่หยุดพักนั้นตัวเองได้เรียนรู้มากกว่าเสียอีก

    เราให้ความสำคัญกับระหว่างทางมากกว่าเป้าหมาย หลายครั้งพบว่าความงามที่พบระหว่างทางน่าประทับใจกว่าเป้าหมาย ไม่ว่าจะหยุดอยู่หรือก้าวย่าง เราย่อมสามารถเรียนรู้ได้เสมอ ถ้าหัวใจเราเปิดกว้าง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: