The Countryside of Chithurst

Reflections of Buddhist monastic life in England

ความสำเร็จสูงสุดของชีวิต

Posted by phrajew บน มีนาคม 23, 2007

 

สมัยเรียนชั้นมัธยมปลาย มีรุ่นพี่คนหนึ่งที่หน้าตาหล่อเหลาและเคยสอบได้คะแนนในระดับหนึ่งในสิบของประเทศ  นอกจากนี้ยังเป็นนักเปียโนมือเยี่ยมที่สอบผ่านระดับสูงสุดของทรินิตี้คอลเลจได้เป็นคนแรกในภาคเหนืออีกด้วย  ชื่อเสียงของรุ่นพี่คนนี้มักจะขจรขจายให้ได้ยินอยู่เสมอ ทำให้นักเรียนส่วนใหญ่รู้สึกทึ่งและอดที่จะอิจฉาไม่ได้  ใครเล่าจะพรั่งพร้อมได้ถึงขนาดนั้น 

อย่างไรก็ตาม หลังจากเรียนจบมัธยมปลายได้หมาด ๆ  ยังไม่ทันเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่สอบได้  รุ่นพี่คนนี้ก็เดินออกจากบ้านในกลางดึกของคืนวันหนึ่ง แล้วกระโจนใส่รถที่กำลังแล่นมาด้วยความเร็วสูง  ชีวิตที่อยู่ในวัยรุ่งโรจน์จึงลับล่วงไปในชั่วพริบตา  เรื่องนี้กลายเป็นข่าวดังข้ามปีของโรงเรียนในสมัยนั้น

 

แม้จะมีคนเดากันว่าเป็นปัญหาในครอบครัว  แต่ก็ไม่มีใครรู้สาเหตุที่แท้จริงว่า อะไรกันแน่ทำให้รุ่นพี่คนดังกล่าวตัดสินใจฆ่าตัวตาย  คนที่ได้รับรู้เรื่องนี้ต่างพากันมึนงงและเศร้าใจที่คนมีคุณสมบัติมากขนาดนั้นต้องมาด่วนจากโลกนี้ไป

 

ย้อนหลังไปกว่านั้น ในสมัยเรียนมัธยมต้นมีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต  เพื่อนที่ว่านี้เป็นเสมือนคู่แข่งขันทางการเรียนเพราะมักจะได้คะแนนสูสีกันเสมอ  อุบัติเหตุดังกล่าวเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดฝันและทำให้บรรยากาศในห้องเรียนดูว่างเปล่าไปถนัดใจ  รางวัลเรียนดีที่ได้ในแต่ละปีหลังจากนั้นดูจะด้อยความหมายลงไปไม่น้อย  เพราะอดนึกในใจไม่ได้ว่า หากเพื่อนคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ อาจจะไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้

 

เมื่อมองย้อนหลังไป ความตายของบุคคลทั้งสองดูจะมีอิทธิพลต่อความนึกคิดในวัยเยาว์อยู่ไม่น้อย  เพราะด้วยความที่เป็นเด็กเรียนดีมาแต่ไหนแต่ไร  ความใฝ่ฝันในชีวิตจึงไม่ต่างกัน คือ อยากได้ชื่อว่าเป็นคนเรียนเก่งและมีความสามารถเป็นที่ยอมรับของใคร ๆ  รวมทั้งเป็นที่น่าชื่นชมและน่าอิจฉาในแวดวงเพื่อนฝูง  แต่เมื่อคนที่เป็นเสมือนสัญลักษณ์ของความสำเร็จต้องเสียชีวิตไปกระทันหันอย่างนี้ ทำให้เกิดคำถามขึ้นในใจว่า ความสำเร็จดังกล่าวเป็นเรื่องสำคัญที่สุดของชีวิตจริงหรือไม่ 

 

แม้สมัยนั้นจะยังไม่อาจคิดวิเคราะห์ได้อย่างทุกวันนี้  แต่รู้สึกได้ชัดเจนว่า ไม่ต้องการให้ชีวิตเป็นเพียงเท่าที่เห็น  และต้องการแสวงหาอะไรบางอย่างที่ลึกไปกว่าความสำเร็จทางการเรียนหรือหน้าที่การงาน   ด้วยเหตุนี้จึงชอบอ่านหนังสือในเชิงปรัชญาและมีความคิดผิดแผกจากเพื่อนรุ่นเดียวกัน  น่าจะเป็นนักเรียนคนเดียวภายในรุ่นที่อ่านหนังสือของท่านอาจารย์พุทธทาสมาตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมต้น

 

เมื่อได้ศึกษาและปฏิบัติธรรมแล้วจึงเข้าใจได้ว่า  ชีวิตไม่เคยสร้างความพึงพอใจอย่างเต็มเปี่ยมให้ใครได้เลย เพราะไม่ว่าจะประสบความสำเร็จในเรื่องใด ก็จะยังมีเรื่องอื่นให้ไขว่คว้าดิ้นรนอยู่อีกร่ำไป  หลายคนที่ดูเหมือนจะประสบความสำเร็จในสายตาของคนอื่นจึงอาจจะไม่ได้พึงพอใจอย่างที่คิดกัน  ในทางตรงกันข้ามอาจยิ่งรู้สึกผิดหวังและกดดันต่อตัวเองที่ล้มเหลวในบางเรื่องก็เป็นได้

 

ดังรุ่นพี่มัธยมปลายคนดังกล่าว เมื่อมองย้อนหลังไปกลับรู้สึกว่าน่าสงสาร  หากได้รู้วิธีการจัดการกับจิตใจของตัวเองที่ดีกว่านั้น  เขาก็อาจจะผ่านพ้นปัญหาหนักหน่วงทางใจไปได้  และอาจจะใช้ชีวิตให้เป็นประโยชน์ต่อคนอื่น ๆ ได้อีกมาก   

เมื่อระลึกถึงความตายด้วยท่าทีเช่นนี้ได้ บุคคลที่ล่วงลับไปก็เป็นดั่งผู้มีพระคุณของเรา เพราะทำให้เกิดความนึกคิดอันนำไปสู่การปฏิบัติธรรม และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เลือกใช้ชีวิตอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน  ดังนั้น ไม่ว่าบุคคลทั้งสองจะสถิตอยู่ ณ แห่งหนใด ก็ขอให้ได้รับอานิสงส์แห่งการปฏิบัติธรรมทั้งในอดีต ปัจจุบันและอนาคตด้วยเทอญ 

 

หมายเหตุสำหรับผู้ที่สนใจปฏิบัติสมาธิภาวนา 

เนื้อหาของข้อเขียนนี้เป็นส่วนหนึ่งจากการภาวนาเพื่อระลึกถึงผู้มีอุปการคุณต่อชีวิต  (recollections of gratitude)  โดยระลึกถึงประโยชน์ที่ได้รับจากบุคคลต่าง ๆ ไม่ว่าจะโดยตรงหรือโดยอ้อม จากนั้นก็น้อมอุทิศส่วนกุศลจากการปฏิบัติธรรมไปให้บุคคลนั้น  ใจของผู้ปฏิบัติจะเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกขอบคุณต่อชีวิต  นับเป็นหัวข้อในการภาวนาอย่างหนึ่งเพื่อเตรียมใจให้เหมาะกับการปฏิบัติธรรมขั้นสูงต่อไป

4 Responses to “ความสำเร็จสูงสุดของชีวิต”

  1. alwayslek said

    Sorry for your loss (friends).

    This article’s very good krub. MoThaNa SaTu.

  2. Tae ye jin said

    ความสำเร็จของชีวิต คือ อะไร?
    คนส่วนมากให้นิยามว่า การเป็นคนเรียนดี เรียนเก่ง สามารถเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง จบออกมาแล้วก็ทำงานกับบริษัทที่มีชื่อเสียง รายได้ดี มีเงินซื้อรถ ซื้อบ้าน นี่คือสิ่งที่ เรา มนุษย์สังคมให้คำนิยามของ ความสำเร็จ ซึ่งโดยส่วนตัว ไม่ได้มองว่า สิ่งเหล่านี้คือ ความสำเร็จสูงสุดในชีวิต

    ใครเคยคิด หรือ ไม่ว่า ความสำเร็จสูงสุดของชีวิต คือ การได้ทำสิ่งที่ตัวเองตั้งใจ(คิดเอง ทำเอง ปราศจารกแรงจูงใจ ทางสังคม หรือ ครอบครัว)และต้องการอย่างแท้จริง สำเร็จได้ด้วยความตั้งใจ ความพยายามของตัวเองนั้นแหละ คือ ความสำเร็จสูงสุดของชีวิต

    สังคมไทยเรา มองแต่ภาพภายนอกมากกว่า ที่จะมองว่า สิ่งต่างๆภายในจิตใจเด็กๆทั้งหลายที่ พวกเขาหล่อหลอมต่างหากที่พวกเขาสมควรเอาใจใส่ หรือให้ความสำคัญ เมื่อได้อ่านเรื่องดังกล่าวแล้ว ฉันไม่แปลกใจนัก หากเด็กเรียนดี มีชื่อเสียงสักคน เกิดฆ่าตัวตายขึ้นมา ฉันคิดเอาเองว่า เขาได้รับความกดดันจากภายนอก มากเกินกว่าเด็กคนหนึ่งจะรับได้ เรื่องแบบนี้ มันขึ้นอยู่กับ พ่อ แม่ ญาติพี่น้องด้วย ว่า จะคุยกัน เข้าใจกันมากน้อยแค่ไหน เป็นเรื่องเศร้า สำหรับสังคมไทย ที่ยังคง ยกย่องคนรวย มากกว่า คนจนที่ทำประโยชน์แก่สังคม

    แต่ก็ขึ้นอยู่กับพวกคนรุ่นใหม่ที่จะต้องช่วย ให้สังคมเราดีขึ้น (ซึ่งหวั่นใจอยู่ว่า จะเป็นไปได้หรือ ที่สังคมไทยจะดีขึ้น?)

    คนเมืองเหนือ

  3. ibaraki said

    แวะมาอ่านได้หน่อยนึงครับ ย๊าวววว ยาว เลยอ่านยังไม่จบครับ

  4. Jaruga said

    ผมก็ไม่รู้ว่าชีวิตคืออะไร ได้แค่ทำตามผู้อื่น แต่ก็จะจบวิศวะแล้ว อยากจะสร้างความฝันของตัวเองให้เป็นจริงโดยไม่เบียดเบียนใคร ถ้าจะตายก็ขอให้ผมได้ทำประโยชน์ต่อโลกบ้างนั่นก็พอแล้ว (ในความคิดผมนะ)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: